Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μοναδικότητας…

Παρίσι…Λούβρο…. η δεύτερη απόπειρα μου να δω από κοντά τον διάσημο πίνακα του Κώδικα Ντα Βίντσι….(..Κώδικας ήταν το μικρό του όνομα ή ψευδώνυμο; …έχω μπερδευτεί…)
Βρίσκεται στο δεύτερο όροφο του μουσείου στην μέση μιας αίθουσας… προστατευμένος από διαχωριστικά κάγκελα και δύο τζάμια (χουλιγκάνια πάνε στα μουσεία;) … περιτριγυρισμένος από δεκάδες τουρίστες που,ανά πάσα στιγμή, μάχονται για μία φωτογραφία δίπλα της, προσπαθώντας να αποσπάσουν λίγη από την αθανασία που κρύβει η φράση “ήμουν κι εγώ εκεί”.

Αυτός ήταν άραγε ο στόχος του Κώδικα όταν ζωγράφιζε αυτόν τον πίνακα; Να γίνει τόσο διάσημος; Σίγουρα.. δεν ήθελε να μείνει στην αφάνεια… Αλλά τόσο διάσημος που να γίνει η ατραξιόν ενός από τα μεγαλύτερα και διασημότερα μουσεία του κόσμου; Διότι, είναι γεγονός, πως η Μόνα Λίζα λειτουργεί για το Λούβρο όπως ο Ριβάλντο για τον Ολυμπιακό (παλιότερα) και τώρα για την Α.Ε.Κ. και όπως ο Γιασικεβίσιους για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό

Εκατομμύρια κόσμος στριμώχνεται, μαλώνει..και στο κάτω κάτω βρε αδερφέ πληρώνει, για να δει τον εν λόγω πίνακα… πόσοι όμως τον βλέπουν πραγματικά; Μήπως η μοναδικότητα της αυθεντικής κόπιας η οποία είναι υπεύθυνη για την λογιστική υπεραξία της Τζοκόντα, να είναι και η καλλιτεχνική της καταστροφή;

Διότι φτιάχτηκε για να εκφράσει συναισθήματα, να γνωστοποιήσει απόψεις και να δηλώσει την παρουσία του δημιουργού της στην κοινωνία. Φτιάχτηκε για να επιτρέπει τους φιλότεχνους να την βλέπουν , να την μελετούν, να την θαυμάζουν..και ενίοτε να την χλευάζουν. Μέσα από 2 τζάμια και με 60 Κινέζους που κρατούν από 3 φωτογραφικές μηχανές..δεν μπορείς..παρα…να φύγεις άπραγος.

Λυπηρό δεν είναι που μέχρι τα 10 μου νόμιζα πως η Τζοκόντα είναι μάρκα από σοκολατάκια. Λυπηρό είναι πως, παρά το γεγονός πως πήγα δύο φορές στο Λούβρο, η κοντινότερη επαφή που είχα μαζί της ήταν..όταν κοιτούσα το περιτύλιγμα από τα σοκολατάκια.

Και για να γίνω πιο σύγχρονος..πόσοι έχουν δει την Μόνα Λίζα στο Λούβρο και πόσοι κάνοντας search στο Google Images;

Γενικεύοντας την παραπάνω θέση, ας φανταστούμε πως ο Γουτεμβέργιος δεν είχε γεννηθεί ποτέ. Συνεπώς η τυπογραφία ήταν ακόμη μια εφεύρεση που περίμενε κάποιον να την ανακαλύψει. Οι συγγραφείς, ως άλλοι Κώδικες, θα δημιουργούσαν…η ανάγκη της έκφρασης δεν μπορεί να περιμένει την γέννηση του εφευρέτη. Τα μεγάλα μουσεία, λοιπόν, θα αγόραζαν τα πρωτότυπα..και μοναδικά… κείμενα από τα διασημότερα βιβλία και περήφανα θα τα εκθέτανε πίσω από μια σειρά τζάμια και άλλα προστατευτικά μέτρα. Ο Κούντερα θα γινόταν διάσημος…πολύ πιο διάσημος από όσο είναι τώρα…διότι θα ήταν πολύτιμος…αλλά πόσοι θα ξέρανε τις απόψεις του για τον..κομμουνισμό.. την κοινωνία…την αθανασία;

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μοναδικότητας…

Αν ο Ντα Βίντσι είχε γνωρίσει τον Γουόρχολ…και αν τι για μια Τζοκόντα αναπαρήγαγε 100 μεταξοτυπίες της…τότε σίγουρα δεν θα κατάφερνε χρηματιστηριακά αυτό που πέτυχε σήμερα, διότι είναι ευκολότερο να αγοράσεις από τον Σαρκοζί τα δικαιώματα της Γαλλικής σημαίας παρά από το Λούβρο την Μόνα Λίζα, αλλά ίσως να τον ήξερε περισσότερος κόσμος για την τέχνη του παρά για τον κώδικα και τις σοκολάτες του.

Στην περίπτωση που δεχτούμε τα έργα τέχνης ως μία μορφή παγκοσμίου συναλλάγματος τότε…το Λούβρο είναι το αντίπαλο δέος του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Άν όμως, πιο ρομαντικά, επιμένουμε, πως μέσα απο τα έργα τους οι καλλιτέχνες θέλουν να επικοινωνήσουν… τότε στο Λούβρο τα τηλέφωνα δεν έχουν σήμα.