h1

MasterChef

Νοέμβριος 27, 2010

Συμπαθάτε με, είμαι από επαρχία….

Μεγάλωσα με τις αξίες τις πατριαρχικής οικογένειας…

εκείνες που θέλουν τους ρόλους του άνδρα και της γυναίκας πλήρως αποστασιοποιημένους, ξεκάθαρα διαφορετικούς, αντιδιαμετρικούς.

σε όλη μου τη παιδική ηλικία με συντρόφευαν τα σοφά λόγια της μαμάς μου…»οι άντρες δε κλαίνε»

μεγάλωσα… διάβασα (ποιητική αδεία), επικοινώνησα, ταξίδεψα…

οι αξίες που με γαλούχησε η οικογένεια μου είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν…

ονόματα, όροι και απόψεις όπως

φεμινισμός
ισότητα
αλληλοσεβασμός
Γιάννης Μπουτάρης

είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους στην καθημερινότητα μου…

Ώσπου οι ακαδημαϊκές μου αναζητήσεις με οδήγησαν στην Ολλανδία…. εκεί που γνώρισα την αρσενικότερη πλευρά της ζωής…

Ο Δάσκαλος, μου επισήμανε πως ο άνδρας δεν είναι απλώς διαφορετικός από τη γυναίκα! Αλλά είναι και ανώτερος! Μου έδωσε το φως, έδωσε σημασία στην έκφραση που με ταλάνιζε για χρόνια «η γυναίκα στη κουζίνα της»

Μέχρι που… καθήμενος στη καρέκλα του γραφείου μου… νιώθοντας μόνος… αρσενικά αποδυναμωμένος…. είπα να επικοινωνήσω με τον Δάσκαλο-φίλο… Η κουβέντα ήταν αναζωογονητική… και μετά άνοιξε τη κάμερα του στο skype.

Ήταν η μέρα που ο Γιάννης Μπουτάρης έγινε δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

μα στη κουζίνα;;;;;!!!!

Advertisements
h1

οοοοοοόμορφη Θεσσαλονίιιιικηηηηη!

Ιουλίου 22, 2008

12.00

βράδυ

παραλία

στα πλατό ο dj μιξάρει Κιάμο…

η ατμόσφαιρα μυρίζει ντεκαπάζ…

ο άτυπος διαγωνισμός χέτης έχει λάβει διαστάσεις champions league…

οι λευκοί γιακάδες σε χρωματιστά πουκάμισα κάνουν καριέρα…

το μέσο μήκος τακουνιού υπερβαίνει το αντίστοιχο της φούστας…

το «γιέγκα» ρέει…

σνιφ, σνιφ! Θερμαϊκός

Καλώς ήρθες στη συμπρωτεύουσα!

h1

Καληνύχτα…

Δεκέμβριος 18, 2007

parallel-strips.jpg

Ο κυρ Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί,
γιατί το βράδυ στα όνειρα του θέλει να θυμηθεί ,
ότι ποτέ δεν έζησε μες το όνειρο ότι ζει
μα η νύχτα φεύγει και λυπημένο τον βρίσκει η χαραυγή

Όσο είσαι παιδί και βλέπεις πόσα πολλά έχεις να μάθεις πόσο δρόμο έχεις να διανύσεις, είσαι ελεύθερος να ονειρεύεσαι..να ακροβατείς…αφού και να πέσεις..κάπου εκεί θα βρίσκεται η μαμά σου να σε σηκώσει. Ο κόσμος σου παλινδρομεί ανάμεσα στο ονειρικό και το πραγματικό. Ουσιαστικά ονειρεύεσαι με ανοιχτά τα μάτια… καθημερινά μαθαίνεις καινούργια πράγματα και θέτεις νέους, όλο και πιο φιλόδοξους, στόχους πουόχι απλώς ελπίζεις αλλά είσαι σίγουροςότι θα τους πιάσεις.

Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που πεισματικά απέρριπτα την ιδέα να κοιμηθώ κατά την διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας. Θεωρούσα πως ο ύπνος είναι χαμένος πολύτιμος χρόνος, που θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ για να μάθω περισσότερα και να φτάσω πιο κοντά στην υλοποίηση των στόχων μου.

Ο χρόνος περνάει…μεγαλώνεις… Στην ζωή σου μπαίνουν και άλλοι παράγοντες που η παιδική σου φαντασία δεν είχε λάβει υπόψιν. Οι μηχανικοί τους προσεγγίζουν χρησιμοποιώντας συντελεστές διόρθωσης. Μαθαίνεις τους κανόνες της κοινωνίας. Ζητάς όταν “πρέπει” να ζητάς και “μιλάς” όταν σου απευθύνουν τον λόγο… “ σσσσστ… Σώπα”… Σπουδάζεις κάτι που ακούγεται “σοβαρό και με επαγγελματική καταξίωση”… κάτι που αρέσει στους γονείς σου… Μαθαίνεις να χαλιναγωγείς τον έρωτα με την λογική… να αγαπάς αυτό που πρέπει να αγαπάς… και αν παρ’ ελπίδα ζήσεις αυτό που κάποιοι αποκαλούν κεραυνοβόλο έρωτα… τότε απλώς χρησιμοποίεις το αλεξικέραυνο σου. Πρέπει να δουλέψεις… και το χειρότερο πως πρέπει να καταναλώσεις χρόνο από την μέρα σου για την δουλειά σου. Πρέπει να βγάλεις λεφτά… να κάνεις οικογένεια…

Η απόκλιση του παιδικού ονείρου από την ενήλικη πραγματικότητα μπορεί να οφείλεται στο γεγονός πως τα παιδιά θέτουν στόχους χωρίς να υπολογίσουν την διαδικασία που απαιτείται για να την επίτευξη τους. “Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος”… πρόσεχε όμως μην πεθάνεις πριν φτάσεις…

Κλείνεις τα μάτια. Κοιμάσαι. Ο ύπνος πλέον σου καλύπτει μια επιπλέον ανάγκη εκτός της σωματικής ξεκούρασης. Ο ύπνος είναι το διαβατήριο σου για έναν άλλο κόσμο… που σχεδιάστηκε στην παιδική σου ηλικία… και έμεινε στα χαρτιά… Ξέρεις ότι δεν υπάρχει… ότι δεν θα πραγματοποιηθεί… αλλά επιμένεις να θέλεις να τον ζεις. Θέλεις να εκμεταλλεύεσαι τους βαθμούς ελευθερίας που σου δίνει. Να έχεις όλα αυτά που δεν μπόρεσες να αποκτήσεις… όλα αυτά που δεν τόλμησες να διεκδικήσεις… όλα αυτά που η ζωή, δίκαια ή άδικα, σου τα πήρε…

Ο ονειρικός αυτός κόσμος σε συνεπαίρνει. Συνεχίζεις να τον χτίζεις. Προσθέσεις πρόσωπα και καταστάσεις που συναντάς καθημερινά, ως ενήλικας πλέον, αλλά δεν τολμάς να τους πεις αυτά που θέλεις. Τα όνειρα πλέον δεν σου δείχνουν το δρόμο για το μέλλον… αλλά είναι γεμάτα εναλλακτικά σενάρια της πραγματικότητας που ζεις. Και όταν προτειμάς αυτά τα εναλλακτικά σενάρια αλλά δεν τολμάς να τα ζήσεις… τότε ο ύπνος γίνεται η μεθαδόνη σου.

Ζωές παράλληλες

Το ζήτημα δεν είναι το πόσα είχες ονειρευτεί και πόσα κατάφερες… το ζήτημα είναι πόσα είχες ονειρευτεί και πόσα τόλμησες να προσπαθήσεις να ζήσεις. Έχεις το κουράγιο και το θάρρος να ξυπνήσεις και να τα διεκδικήσεις; Αν, ναι… τότε “ΜΙΛΑ!”. Αλλιώς πήγαινε ξανά για ύπνο… μαλάκα…

 

…Καληνύχτα…

h1

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μοναδικότητας…

Δεκέμβριος 4, 2007

monalisa.jpg

Παρίσι…Λούβρο…. η δεύτερη απόπειρα μου να δω από κοντά τον διάσημο πίνακα του Κώδικα Ντα Βίντσι….(..Κώδικας ήταν το μικρό του όνομα ή ψευδώνυμο; …έχω μπερδευτεί…)
Βρίσκεται στο δεύτερο όροφο του μουσείου στην μέση μιας αίθουσας… προστατευμένος από διαχωριστικά κάγκελα και δύο τζάμια (χουλιγκάνια πάνε στα μουσεία;) … περιτριγυρισμένος από δεκάδες τουρίστες που,ανά πάσα στιγμή, μάχονται για μία φωτογραφία δίπλα της, προσπαθώντας να αποσπάσουν λίγη από την αθανασία που κρύβει η φράση “ήμουν κι εγώ εκεί”.

Αυτός ήταν άραγε ο στόχος του Κώδικα όταν ζωγράφιζε αυτόν τον πίνακα; Να γίνει τόσο διάσημος; Σίγουρα.. δεν ήθελε να μείνει στην αφάνεια… Αλλά τόσο διάσημος που να γίνει η ατραξιόν ενός από τα μεγαλύτερα και διασημότερα μουσεία του κόσμου; Διότι, είναι γεγονός, πως η Μόνα Λίζα λειτουργεί για το Λούβρο όπως ο Ριβάλντο για τον Ολυμπιακό (παλιότερα) και τώρα για την Α.Ε.Κ. και όπως ο Γιασικεβίσιους για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό

Εκατομμύρια κόσμος στριμώχνεται, μαλώνει..και στο κάτω κάτω βρε αδερφέ πληρώνει, για να δει τον εν λόγω πίνακα… πόσοι όμως τον βλέπουν πραγματικά; Μήπως η μοναδικότητα της αυθεντικής κόπιας η οποία είναι υπεύθυνη για την λογιστική υπεραξία της Τζοκόντα, να είναι και η καλλιτεχνική της καταστροφή;

Διότι φτιάχτηκε για να εκφράσει συναισθήματα, να γνωστοποιήσει απόψεις και να δηλώσει την παρουσία του δημιουργού της στην κοινωνία. Φτιάχτηκε για να επιτρέπει τους φιλότεχνους να την βλέπουν , να την μελετούν, να την θαυμάζουν..και ενίοτε να την χλευάζουν. Μέσα από 2 τζάμια και με 60 Κινέζους που κρατούν από 3 φωτογραφικές μηχανές..δεν μπορείς..παρα…να φύγεις άπραγος.

Λυπηρό δεν είναι που μέχρι τα 10 μου νόμιζα πως η Τζοκόντα είναι μάρκα από σοκολατάκια. Λυπηρό είναι πως, παρά το γεγονός πως πήγα δύο φορές στο Λούβρο, η κοντινότερη επαφή που είχα μαζί της ήταν..όταν κοιτούσα το περιτύλιγμα από τα σοκολατάκια.

Και για να γίνω πιο σύγχρονος..πόσοι έχουν δει την Μόνα Λίζα στο Λούβρο και πόσοι κάνοντας search στο Google Images;

Γενικεύοντας την παραπάνω θέση, ας φανταστούμε πως ο Γουτεμβέργιος δεν είχε γεννηθεί ποτέ. Συνεπώς η τυπογραφία ήταν ακόμη μια εφεύρεση που περίμενε κάποιον να την ανακαλύψει. Οι συγγραφείς, ως άλλοι Κώδικες, θα δημιουργούσαν…η ανάγκη της έκφρασης δεν μπορεί να περιμένει την γέννηση του εφευρέτη. Τα μεγάλα μουσεία, λοιπόν, θα αγόραζαν τα πρωτότυπα..και μοναδικά… κείμενα από τα διασημότερα βιβλία και περήφανα θα τα εκθέτανε πίσω από μια σειρά τζάμια και άλλα προστατευτικά μέτρα. Ο Κούντερα θα γινόταν διάσημος…πολύ πιο διάσημος από όσο είναι τώρα…διότι θα ήταν πολύτιμος…αλλά πόσοι θα ξέρανε τις απόψεις του για τον..κομμουνισμό.. την κοινωνία…την αθανασία;

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της μοναδικότητας…

Αν ο Ντα Βίντσι είχε γνωρίσει τον Γουόρχολ…και αν τι για μια Τζοκόντα αναπαρήγαγε 100 μεταξοτυπίες της…τότε σίγουρα δεν θα κατάφερνε χρηματιστηριακά αυτό που πέτυχε σήμερα, διότι είναι ευκολότερο να αγοράσεις από τον Σαρκοζί τα δικαιώματα της Γαλλικής σημαίας παρά από το Λούβρο την Μόνα Λίζα, αλλά ίσως να τον ήξερε περισσότερος κόσμος για την τέχνη του παρά για τον κώδικα και τις σοκολάτες του.

Στην περίπτωση που δεχτούμε τα έργα τέχνης ως μία μορφή παγκοσμίου συναλλάγματος τότε…το Λούβρο είναι το αντίπαλο δέος του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Άν όμως, πιο ρομαντικά, επιμένουμε, πως μέσα απο τα έργα τους οι καλλιτέχνες θέλουν να επικοινωνήσουν… τότε στο Λούβρο τα τηλέφωνα δεν έχουν σήμα.

h1

Faust: a business story

Νοέμβριος 25, 2007

2219868.jpeg

Μερικά πράγματα είναι ανεκτίμητα..για όλα τα άλλα υπάρχει η mastercard… Κάτι τέτοιο υποστήριζε μια διαφήμιση πριν καιρό…

Σκεφτόμουν κατά πόσο δίκιο ή όχι είχε…. Ναι όντως υπάρχει η mastercard αυτό δεν αμφισβητείται..όσο και αν το εύχεται η…visa…είναι όμως μερικά πράγματα ανεκτίμητα? Μερικοί θα βιαστούν να απαντήσουν «ναι» . Αν ναι λοιπόν μπορούν να αναφέρουν έστω ένα? Η ανθρωπινή ψυχή θα ήταν μια δημοφιλής απάντηση

Είναι όμως ανεκτίμητη?

Το 1806 κάποιος Γερμανός, μετέπειτα ιδιοκτήτης αλυσίδας γερμανικών ινστιτούτων στην Ελλάδα, ονόματι Γκέτε αναφέρθηκε σε μια ασυνήθιστη αγοραπωλησία Σε μια συναλλαγή ανάμεσα στο Διάβολο και ένα κοινό θνητό, τον Φάουστ. Ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του για να κερδίσει την υπέρτατη ευτυχία…Ο Φάουστ απέτυχε…το ζήτημα είναι γιατί…

Το πιθανότερο είναι πως η αποτυχία του Φάουστ οφείλεται στο λάθος timing. Άλλωστε είναι γνωστό πως στις μπίζνες εκτός από την καλή ιδέα χρειάζεσαι και την σωστή στιγμή για να πετύχεις. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα ανθρώπων που απέτυχαν ενώ είχαν όντως μια πολύ καλή επιχειρηματική ιδέα…αλλά ήταν πολύ μπροστά από την εποχή τους. Αυτό συνέβη και στον Φάουστ. Ήταν πολύ προχωρημένος. Έβλεπε πολύ μπροστά αλλά δεν είχε υπομονή.

Αυτό που καθιστά τον Φάουστ μεγάλο δεν είναι μόνο η πρόθεση να πουλήσει την ψυχή του, αλλά το γεγονός πως βρήκε αγοραστή. Το πρόβλημα είναι πως επιχείρησε να διαπραγματευτεί με τον Διάβολο κατά την διάρκεια μιας ιδιαίτερα θρησκόληπτης εποχής. Γεγονός που ανάγκαζε τις δύο πλευρές να ενεργούν με μυστικότητα και αδιαφάνεια…. χαρίσματα στα οποία ο Φάουστ υστερούσε σε σχέση με τον υποψήφιο αγοραστή. Οι συνθήκες τις αγοραπωλησίας χειροτερεύουν κι άλλο αν λάβουμε υπόψιν πως ο υποψήφιος αγοραστής ήταν μόνο ένας συνεπώς δεν είχε να ανταγωνιστεί κανέναν και η όποια πρόταση του προς τον Φάουστ είχε την μορφή «take it or leave it». Όλα τα παραπάνω λοιπόν κατάντησαν τον Φάουστ σε παράδειγμα προς αποφυγείν ενώ θα μπορούσαμε να μιλάμε για το λαμπρότερο bussiness story της ανθρωπότητας.

Τότε ποια θα μπορούσε να είναι η κατάλληλη εποχή για να λάβει χώρα η εν λόγω συμφωνία; Δύσκολο ερώτημα. Το σίγουρο είναι πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει επιτυχημένο deal υπό καθεστώς υπαρκτού σοσιαλισμού. Πολύ απλά διότι αυτό που ζητούσε ο Φάυστ δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Στις σοβιετικές κοινωνίες όλοι είναι ίσοι απέναντι στο κόμμα. Όλοι έχουν το ίδιο σπίτι, το ίδιο αυτοκίνητο, τα ίδια φαγητά, είναι το ίδιο πλούσιοι και το ίδιο χαρούμενοι. Συνεπώς πως είναι δυνατόν να ζητάς να γνωρίσεις την απόλυτη ικανοποίηση, από την στιγμή που δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από αυτή που ήδη νιώθεις και που είναι ίδια με αυτήν που νιώθει και ο σύντροφος της διπλανής πόρτας; Εκτός αυτού ένα άλλο πρόβλημα που θα μπορούσε να προκύψει σε μια κομμουνιστική κοινωνία είναι η ανυπαρξία αγοραστή. Διότι τι δουλειά έχει ο Διάβολος σε μία άθεη κοινωνία;

Άν ο Φάουστ έβλεπε λίγο πιο καθαρά το μέλλον θα περίμενε την σημερινή εποχή για να υλοποιήσει το όνειρο του. Αρχικά θα κοστολογούσε την ψυχή του με την βοήθεια μιας well respected τράπεζας (Maryil Lynch?). Στην συνέχεια θα την μετοχοποιούσε και θα την εισήγαγε στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Κατά την δημόσια εγγραφή η well respected τράπεζα θα φρόντιζε ώστε να υπάρξει μια καλή διασπορά των μετοχών. Θα μπορούσε ας πούμε να πουλήσει το 25% στον Διάβολο, το 20% στον Άδη, το 15% στον Πάνα, από 10% στον Μπίλ Γκέιτς, στον Μπούς και στον Χίτλερ και το υπόλοιπο 10% θα το μοίραζε σε άλλους κακούς της ιστορίας (τον Τζόκερ, τον Σαντάμ, την Εύα που δάγκωσε το μήλο, τον Δρακουμέλ, τον Φαντομά και σε εκείνο τον παππού που μας μάλωνε όταν παίζαμε μπάλα μπροστά από το σπίτι του). Με αυτόν τον τρόπο ο Φάουστ θα έπαιρνε αυτό που ζητούσε αλλά η ψυχή του δεν θα ανήκε ολοκληρωτικά σε κανέναν. Συνεπώς δεν θα ήταν υποχείριο κανενός. Άν δε, είχε και καλούς συμβούλους, θα μπορούσε με μερικές έξυπνες κινήσεις να μαζέψει πίσω τις μετοχές πίσω, να κάνει μια αύξηση κεφαλαίου…και μην τον είδατε τον Παναγή..